Ta strona korzysta z plików cookies. Sprawdź naszą politykę prywatności żeby dowiedzieć się więcej.

Twój koszyk

Dodano do koszyka

Aktualnie Twój koszyk jest pusty.

Wykupując te badania zaoszczędzisz

Przejdź do kasy

Tężyczka potrafi uprzykrzyć życie, a nawet mu zagrozić!

photo
photo

Tężyczka – co to za choroba?

Tężyczka – co to za choroba?

Tężyczka to zmora wielu osób, zwłaszcza młodych kobiet – choć nie omija też mężczyzn. Potrafi uprzykrzyć życie, a nawet mu zagrozić!

Tężyczka to choroba, w której występuje tzw. wzmożona pobudliwość nerwowo-mięśniowa. Oznacza to, że mięśnie są bardziej skłonne do reakcji w postaci niekontrolowanych skurczów. Może cię dopaść jedna z dwóch postaci tężyczki: jawna, zwana hipokalcemiczną lub utajona, tę nazywa się też spazmofilią lub tężyczką normokalcemiczną.

Jak wygląda tężyczka: objawy

Tężyczka nie dokucza cały czas tak samo. Od czasu do czasu uderza mocniej, wywołując ataki. Napad tężyczki zaczyna się zazwyczaj od uczucia mrowienia w okolicy ust i w koniuszkach palców. Język też mrowi, chorzy mówią, że czują, jakby puchł lub drętwiał. Potem napinają się mięśnie twarzy i kończyn. Kończyny dopadają skurcze, które czasem mają charakter długotrwałego skurczu, innym razem napadu wielu krótkich, występujących po sobie skurczów, pomiędzy którymi mięśnie są wiotkie. Charakterystyczny dla ataku tężyczki jest skurcz i wygięcie kciuka, powodujące, że mięśnie przyciągają do go wnętrza dłoni. Najbardziej niebezpiecznym elementem tężyczki jest ryzyko, że skurcze mięśni dopadną także krtań. To grozi zamknięciem jej światła, a w efekcie trudnościami z oddychaniem.

Tężyczka – jak z nią żyć?

Życie z tężyczką nie jest łatwe. Po pierwsze, nigdy nie wiadomo, kiedy zacznie się atak. Jeśli dopadnie nas np. za kierownicą samochodu, może się okazać fatalny w skutkach. Po drugie, tężyczka jest tez powodem złego samopoczucia psychicznego. Napadom tężyczki często towarzyszy silny lęk, ale i pomiędzy napadami chorzy często czują się fatalnie: mają zawroty głowy, są niespokojni, czują lęk, są rozdrażnieni, ciągle znużeni, mają zaburzenia pamięci i problemy z koncentracją. Źle śpią, są osłabieni. W dodatku mrowienie w obrębie twarzy i kończyn może trwać wiele godzin a nawet dni. Te objawy powodują, że tężyczkę często mylnie bierze się za nerwicę.

Tężyczka jawna i utajona – różnice w objawach

Objawy, związane z wyraźnymi skurczami mięśni są objawami tężyczki jawnej. Postać utajona jest mniej charakterystyczna i przez to trudniejsza do rozpoznania. W tężyczce utajonej jest bowiem mniej skurczów mięśni (choć także występują), a więcej dolegliwości ogólnych. Chorzy skarżą się na kołatania serca bóle w klatce piersiowej, bezsenność, męczliwość, zasłabnięcia, niepokój i lęki, wzdęcia i kolki, dziwne odczucia ze strony kończyn, uczucie braku tchu, zawroty głowy i zaburzenia równowagi, obniżenie nastroju, uczucie wiecznego zdenerwowania, bezsenność, zaburzenia pamięci, problemy z koncentracją. Dopadają ich także ataki panki, miewają nadmierną potliwość, kończyny im ziębną, a w gardle mają uczucie kluski lub kuli. Może im drżeć całe ciało albo tylko dłonie, drętwieje im język i twarz. Tak niespecyficzne objawy powodują, że chorzy (głównie kobiety) krążą od lekarza do lekarza, ale nikt nie umie postawić ostatecznej diagnozy.

Tężyczka – kto choruje?

Tężyczka jest wywoływana przez dwa deficyty: jawna postać się rozwija, gdy mamy duży niedobór wapnia, utajona – gdy mamy duży niedobór magnezu. Rozwojem tych dwóch deficytów, a przez któregoś z typów tężyczki są osoby, które:

- mają zburzenia elektrolitowe np. z powodu przewlekłych biegunek;

- wpadają w hiperwentylację (przesadne oddychania np. w momentach zdenerwowania czy napadów paniki);

- chorują na takie choroby, jak astma, alergia, cukrzyca, insulinooporność, zaburzenia wchłaniania, zaburzenia w działaniu nerek, zapalenie trzustki;

- przez długi czas źle się odżywiają;

- przewlekle zażywają leki z grupy inhibitorów pompy protonowej (stosowane w leczeniu nadkwasoty i refluksu);

- cierpią na niedobór witaminy D3;

- mają zaburzenia czynności tarczycy (np. choroba Hashimoto);

- mają nietolerancje pokarmowe (laktozy, glutenu);

- leczą się z powodu refluksu;

- mają niedokrwistość;

- piją dużo kawy, coli, napojów energetyzujących, często piją alkohol;

- cierpią na choroby przytarczyc lub zostały im one usunięte.

Tężyczka - jak ją rozpoznać?

Do zdiagnozowania tężyczki konieczne są specjalistyczne badania. Trzeba zrobić badanie neurologiczne: neurolog skontroluje tzw. objaw Chwostka, objaw Trousseau i wygórowane odruchy ścięgniste. Trzeba też zrobić tzw. próbę tężyczkową (zwaną też (próbą ischemiczną), czyli badanie elektromiograficzne mięśni. Chorym robi się też EKG, elektroencefalogram i echokardiogram. Ważnym elementem badania jest wywiad lekarski z chorym, warto też przeprowadzić badanie psychologiczne.

Tężyczka – jak zbadać?

Elementem diagnozowania tężyczki są też badania krwi. W tym celu trzeba oznaczyć we krwi poziom następujących substancji: wapnia, magnezu i witaminy D3. Trzeba też zrobić pełną morfologię. Taki właśnie zestaw badań znajdziesz tutaj: PAKIET ROZPOZNAJ TĘŻYCZKĘ. W przypadku tężyczki jawnej, za niski wychodzi poziom wapnia. A ponieważ właściwe przyswajanie wapnia jest możliwe tylko w obecności witaminy D3, poziom tej witaminy też trzeba skontrolować (ok. 80 proc. Polaków ma niedobory witaminy D3!). Witamina D3 jest też konieczna, by zapewnić właściwe przechodzenia magnezu z krwi do tkanek, więc jej niedobór odgrywa też role w tężyczce utajonej – bo w przypadku tężyczki utajonej poziom wapnia jest prawidłowy, ale to za niski wychodzi poziom magnezu.

Tężyczka - jak ją leczyć i czy da się wyleczyć?

W ostrym ataku tężyczki trzeba szukać pomocy lekarskiej: konieczne jest wtedy szybkie, dożylne podanie preparatu wapnia. W pozostałych przypadkach - skoro tężyczka jest chorobą z niedoboru - leczenie polega na zlikwidowaniu tych niedoborów. Trzeba więc suplementować wapń i magnez, starać się, by było ich dużo w diecie oraz przyjmować ich preparaty. Trzeba też przyjmować witaminę D3 w odpowiedniej dawce (warto ustalić ją z lekarzem, ale przyjmuje się, że dorosła osoba powinna zażywać dziennie ok. 2000 jednostek, zwiększając tę ilość w ciemnych porach roku oraz w przypadku małej podaży witaminy D3 w diecie). Zażywając magnez, wybierajmy preparaty z łatwo wchłanianą jego postacią (cytryniany, chelaty, mleczany). Zadbajmy, by towarzyszyła mu witamina B6, jest bowiem konieczna, by nasze komórki magnez wchłonęły.

swisslab

doctors

420

placówek w całej Polsce

500

badań w ofercie

6000

przebadanych pacjentów

doctors