infolinia
czynna
801 000 277

Tężyczka potrafi uprzykrzyć życie, a nawet mu zagrozić!

Tężyczka – co to za choroba?

Tężyczka to zmora wielu osób, zwłaszcza młodych kobiet – choć nie omija też mężczyzn. Potrafi uprzykrzyć życie, a nawet mu zagrozić!

Tężyczka to choroba, w której występuje tzw. wzmożona pobudliwość nerwowo-mięśniowa. Oznacza to, że mięśnie są bardziej skłonne do reakcji w postaci niekontrolowanych skurczów. Może cię dopaść jedna z dwóch postaci tężyczki: jawna, zwana hipokalcemiczną lub utajona, tę nazywa się też spazmofilią lub tężyczką normokalcemiczną.

Jak wygląda tężyczka: objawy

Tężyczka nie dokucza cały czas tak samo. Od czasu do czasu uderza mocniej, wywołując ataki. Napad tężyczki zaczyna się zazwyczaj od uczucia mrowienia w okolicy ust i w koniuszkach palców. Język też mrowi, chorzy mówią, że czują, jakby puchł lub drętwiał. Potem napinają się mięśnie twarzy i kończyn. Kończyny dopadają skurcze, które czasem mają charakter długotrwałego skurczu, innym razem napadu wielu krótkich, występujących po sobie skurczów, pomiędzy którymi mięśnie są wiotkie. Charakterystyczny dla ataku tężyczki jest skurcz i wygięcie kciuka, powodujące, że mięśnie przyciągają do go wnętrza dłoni. Najbardziej niebezpiecznym elementem tężyczki jest ryzyko, że skurcze mięśni dopadną także krtań. To grozi zamknięciem jej światła, a w efekcie trudnościami z oddychaniem.

Tężyczka – jak z nią żyć?

Życie z tężyczką nie jest łatwe. Po pierwsze, nigdy nie wiadomo, kiedy zacznie się atak. Jeśli dopadnie nas np. za kierownicą samochodu, może się okazać fatalny w skutkach. Po drugie, tężyczka jest tez powodem złego samopoczucia psychicznego. Napadom tężyczki często towarzyszy silny lęk, ale i pomiędzy napadami chorzy często czują się fatalnie: mają zawroty głowy, są niespokojni, czują lęk, są rozdrażnieni, ciągle znużeni, mają zaburzenia pamięci i problemy z koncentracją. Źle śpią, są osłabieni. W dodatku mrowienie w obrębie twarzy i kończyn może trwać wiele godzin a nawet dni. Te objawy powodują, że tężyczkę często mylnie bierze się za nerwicę.

Tężyczka jawna i utajona – różnice w objawach

Objawy, związane z wyraźnymi skurczami mięśni są objawami tężyczki jawnej. Postać utajona jest mniej charakterystyczna i przez to trudniejsza do rozpoznania. W tężyczce utajonej jest bowiem mniej skurczów mięśni (choć także występują), a więcej dolegliwości ogólnych. Chorzy skarżą się na kołatania serca bóle w klatce piersiowej, bezsenność, męczliwość, zasłabnięcia, niepokój i lęki, wzdęcia i kolki, dziwne odczucia ze strony kończyn, uczucie braku tchu, zawroty głowy i zaburzenia równowagi, obniżenie nastroju, uczucie wiecznego zdenerwowania, bezsenność, zaburzenia pamięci, problemy z koncentracją. Dopadają ich także ataki panki, miewają nadmierną potliwość, kończyny im ziębną, a w gardle mają uczucie kluski lub kuli. Może im drżeć całe ciało albo tylko dłonie, drętwieje im język i twarz. Tak niespecyficzne objawy powodują, że chorzy (głównie kobiety) krążą od lekarza do lekarza, ale nikt nie umie postawić ostatecznej diagnozy.

Tężyczka – kto choruje?

Tężyczka jest wywoływana przez dwa deficyty: jawna postać się rozwija, gdy mamy duży niedobór wapnia, utajona – gdy mamy duży niedobór magnezu. Rozwojem tych dwóch deficytów, a przez któregoś z typów tężyczki są osoby, które:

- mają zburzenia elektrolitowe np. z powodu przewlekłych biegunek;

- wpadają w hiperwentylację (przesadne oddychania np. w momentach zdenerwowania czy napadów paniki);

- chorują na takie choroby, jak astma, alergia, cukrzyca, insulinooporność, zaburzenia wchłaniania, zaburzenia w działaniu nerek, zapalenie trzustki;

- przez długi czas źle się odżywiają;

- przewlekle zażywają leki z grupy inhibitorów pompy protonowej (stosowane w leczeniu nadkwasoty i refluksu);

- cierpią na niedobór witaminy D3;

- mają zaburzenia czynności tarczycy (np. choroba Hashimoto);

- mają nietolerancje pokarmowe (laktozy, glutenu);

- leczą się z powodu refluksu;

- mają niedokrwistość;

- piją dużo kawy, coli, napojów energetyzujących, często piją alkohol;

- cierpią na choroby przytarczyc lub zostały im one usunięte.

Tężyczka - jak ją rozpoznać?

Do zdiagnozowania tężyczki konieczne są specjalistyczne badania. Trzeba zrobić badanie neurologiczne: neurolog skontroluje tzw. objaw Chwostka, objaw Trousseau i wygórowane odruchy ścięgniste. Trzeba też zrobić tzw. próbę tężyczkową (zwaną też (próbą ischemiczną), czyli badanie elektromiograficzne mięśni. Chorym robi się też EKG, elektroencefalogram i echokardiogram. Ważnym elementem badania jest wywiad lekarski z chorym, warto też przeprowadzić badanie psychologiczne.

Tężyczka – jak zbadać?

Elementem diagnozowania tężyczki są też badania krwi. W tym celu trzeba oznaczyć we krwi poziom następujących substancji: wapnia, magnezu i witaminy D3. Trzeba też zrobić pełną morfologię. Taki właśnie zestaw badań znajdziesz tutaj: PAKIET ROZPOZNAJ TĘŻYCZKĘ. W przypadku tężyczki jawnej, za niski wychodzi poziom wapnia. A ponieważ właściwe przyswajanie wapnia jest możliwe tylko w obecności witaminy D3, poziom tej witaminy też trzeba skontrolować (ok. 80 proc. Polaków ma niedobory witaminy D3!). Witamina D3 jest też konieczna, by zapewnić właściwe przechodzenia magnezu z krwi do tkanek, więc jej niedobór odgrywa też role w tężyczce utajonej – bo w przypadku tężyczki utajonej poziom wapnia jest prawidłowy, ale to za niski wychodzi poziom magnezu.

Tężyczka - jak ją leczyć i czy da się wyleczyć?

W ostrym ataku tężyczki trzeba szukać pomocy lekarskiej: konieczne jest wtedy szybkie, dożylne podanie preparatu wapnia. W pozostałych przypadkach - skoro tężyczka jest chorobą z niedoboru - leczenie polega na zlikwidowaniu tych niedoborów. Trzeba więc suplementować wapń i magnez, starać się, by było ich dużo w diecie oraz przyjmować ich preparaty. Trzeba też przyjmować witaminę D3 w odpowiedniej dawce (warto ustalić ją z lekarzem, ale przyjmuje się, że dorosła osoba powinna zażywać dziennie ok. 2000 jednostek, zwiększając tę ilość w ciemnych porach roku oraz w przypadku małej podaży witaminy D3 w diecie). Zażywając magnez, wybierajmy preparaty z łatwo wchłanianą jego postacią (cytryniany, chelaty, mleczany). Zadbajmy, by towarzyszyła mu witamina B6, jest bowiem konieczna, by nasze komórki magnez wchłonęły.

Ta strona korzysta z plików cookies. Sprawdź naszą politykę prywatności żeby dowiedzieć się więcej.

Akceptuję